طايفهء انصار پيكر رسول خدا ( ص ) را در ميان خانواده‌اش رها كردند تا آنان به تجهيز و دفنش بپردازند و خود در سقيفهء بنى ساعده گرد آمدند و گفتند : ما پس از محمّد ( ص ) ، سعد بن عباده را به حكومت بر خود برمىگزينيم . آنان سعد را ، كه مريض بود ، با خود به آنجا آورده بودند . . . . سعد خداى را ستايش كرد ، سابقهء انصار را در دين و برترىشان را در اسلام يادآور شد و كمك‌هائى كه آنان به پيامبر خدا ( ص ) و اصحابش داشتند و جنگ‌هايى را كه با دشمنان كرده بودند ، يادآور شد و تأكيد كرد كه پيامبر خدا ( ص ) در حالى از دنيا رفت كه از آنان راضى و خشنود بود ؛ و سرانجام گفت : اينك شما گروه انصار ! زمام حكومت را خود به دست گيريد و آن را به ديگرى واگذار نكنيد . در پاسخ سعد همهء انصار بانگ برآوردند كه : رأى و انديشه‌ات كاملا درست و سخنانت راست و متين است و ما هرگز بر خلاف تو كارى انجام نخواهيم داد و تو را به حكومت و زمامدارى انتخاب مىكنيم . پس از اين موافقت قطعى ، مطالبى ديگر به ميان آمد و سخنانى رد و بدل شد تا سرانجام گفتند : اگر مهاجران قريش ، زير بار اين تصميم ما نروند و آن را نپذيرند و بگويند كه ما مهاجران و نخستين ياران پيامبر ( ص ) و از خويشاوندان او هستيم و شما حق نداريد كه در حكومت و زمامدارى پيامبر ( ص ) با ما از در مخالفت درآييد ، چه جواب بدهيم ؟ گروهى از آنان گفتند : در آن صورت ، ما به ايشان مىگوئيم براى خود اميرى انتخاب مىكنيم شما هم براى خود زمامدارى انتخاب كنيد . سعد بن عباده ، گفت : و اين خود اولين شكست و عقب‌نشينى است « 1 » .

--> ( 1 ) . تاريخ طبرى ، در ذكر حوادث سال 11 ه ، 1 / 838 ، چاپ اروپا .